''Όταν πάψεις να ζεις για να μη σχολιαστείς,

αρχίζεις να ζεις για να αναπνέεις.''

Η Άννα & η Adri μοιράζονται τη προσωπική τους εμπειρία

για τη διοργάνωση του γάμου τους

1)Η αρχή

Όταν ξεκινήσατε να οργανώνετε τον γάμο σας, πώς βιώσατε τα πρώτα βήματα;

Όταν ξεκινήσαμε να οργανώνουμε τον γάμο μας, το πρώτο συναίσθημα δεν ήταν η χαρά — ήταν το άγχος. Ένα πολύ άμεσο, πολύ έντονο άγχος. Διαπιστώσαμε ότι όλα τα κτήματα και οι επαγγελματίες κλείνουν από πολύ νωρίς, ενώ ταυτόχρονα οτιδήποτε σχετίζεται με τη λέξη «γάμος» αποκτά ξαφνικά ένα εξωφρενικό κόστος. Ποσά υπερβολικά, χωρίς ουσιαστικό λόγο. Από την απόλυτη χαρά περάσαμε στο απόλυτο στρες. Κάπου εκεί, όμως, πήραμε μια απόφαση: να κάνουμε τα περισσότερα πράγματα μόνοι μας. Με τη βοήθεια της μαμάς μου, που είναι interior designer, σχεδιάσαμε και υλοποιήσαμε σχεδόν τα πάντα. Παραγγείλαμε υλικά, δημιουργήσαμε μόνες μας τους στολισμούς και ενώ μας ζητούσαν 6.000–8.000€ για διακόσμηση, εμείς καταφέραμε να κάνουμε κάτι πολύ πιο πλούσιο και ποιοτικό με 300–500€. Με καλύτερα υλικά, με προσωπική φροντίδα και με αποτέλεσμα που ξεπέρασε τις προσδοκίες μας. Έτσι συνειδητοποιήσαμε κάτι πολύ βασικό: αν θέλαμε ο γάμος μας να είναι αληθινά δικός μας, έπρεπε να τον δημιουργήσουμε εμείς.

Στη συνέχεια, επιλέξαμε με μεγάλη προσοχή τους επαγγελματίες που θα μας πλαισίωναν και κλείσαμε το κτήμα περισσότερο από έναν χρόνο πριν — επιλέγοντας μάλιστα Παρασκευή, ώστε να μειώσουμε σημαντικά το κόστος.

Η αρχή, λοιπόν, ήταν γεμάτη άγχος. Αλλά μέσα σε αυτό το άγχος γεννήθηκε και η απόφαση να πάρουμε τον έλεγχο στα χέρια μας και να ορίσουμε εμείς την κάθε μικρή λεπτομέρεια.

2)Οι πόρτες

Στην πορεία, νιώσατε ποτέ ότι κάποια πόρτα ήταν λιγότερο ανοιχτή απ’ ό,τι θα έπρεπε;

Οι πόρτες, στην πραγματικότητα, ήταν ανοιχτές. Δεν συναντήσαμε κάποια άρνηση ή ξεκάθαρη διάκριση λόγω του ότι πρόκειται για έναν ομόφυλο γάμο. Από αυτή την άποψη, όλα κύλησαν ομαλά. Υπήρξαν, βέβαια, κάποιες στιγμές αμηχανίας. Σχόλια τύπου «και ο γαμπρός πού είναι;» ή «ήρθατε να τα οργανώσετε μόνες σας;». Κι εμείς απαντούσαμε απλά: «Όχι, εμείς παντρευόμαστε μεταξύ μας».

Δεν υπήρξε κακή πρόθεση — περισσότερο μια παλιά, αυτόματη νοοτροπία που δεν έχει προσαρμοστεί πλήρως στη νέα πραγματικότητα. Αν κάτι μας δυσκόλεψε, δεν ήταν το ότι είμαστε same-sex ζευγάρι. Ήταν το πώς λειτουργεί συνολικά η βιομηχανία του γάμου. Οι επαγγελματίες — ειδικά στα κτήματα — συχνά προσπαθούν να χρεώσουν τα πάντα. Αφού έχεις ήδη συμφωνήσει ποσά των 20.000€, μπορεί να σου ζητήσουν επιπλέον 50€ για τον «καθαρισμό» ή για κάτι απολύτως μικρό και αυτονόητο. Κάθε λεπτομέρεια τιμολογείται. Τα πάντα κοστολογούνται.

Οπότε, ναι — οι πόρτες ήταν ανοιχτές. Αλλά σε έναν κόσμο όπου, όσο μπορείς να πληρώνεις, όλα είναι ανοιχτά.

3) Οι άνθρωποι

Πώς σας αντιμετώπισαν οι επαγγελματίες που συναντήσατε;;

Νομίζω πως τα ομόφυλα ζευγάρια — ειδικά άνθρωποι που έχουν κάνει coming out εδώ και χρόνια και ζουν ανοιχτά — έχουμε αναπτύξει ένα πολύ δυνατό «ραντάρ». Ξεχωρίζουμε εύκολα ποιος είναι απλώς ευγενικός επειδή είσαι πελάτης και ποιος είναι πραγματικά ανοιχτός, άνετος και cool με το ποιοι είσαι. Υπάρχει διαφορά. Και φαίνεται. Στον τόνο. Στο βλέμμα. Στον τρόπο που θα σου μιλήσει. Πάντα και παντού θα υπάρχουν βλέμματα. Πάντα θα υπάρχουν οι άβολες, μηχανικές ερωτήσεις: «Μόνες σας ήρθατε;» «Ο γαμπρός πού είναι;» Ή ένα «μπράβο ρε κορίτσια» λίγο πιο έντονο απ’ όσο χρειάζεται. Ένα «μπράβο» που μοιάζει να λέγεται για να αποδείξει ο άλλος ότι είναι προοδευτικός — αλλά δεν το εννοεί πραγματικά. Όσοι το έχουν ζήσει από παιδιά, το καταλαβαίνουν. Το νιώθουν αμέσως.

Παρόλα αυτά, δεν βιώσαμε κάτι εχθρικό ή προσβλητικό σε βαθμό που να μας κάνει να αποχωρήσουμε. Ήταν περισσότερο μικρές υπενθυμίσεις ότι ο κόσμος αλλάζει — αλλά δεν έχει αλλάξει πλήρως ακόμα.

4)Αυτό που μας στιγμάτισε

Υπήρξε κάποια στιγμή που σας έκανε να νιώσετε άβολα ή, αντίθετα, απόλυτα αποδεκτοί; Δεν υπήρξε κάποιο μεγάλο, τραγικό περιστατικό. Δεν ζήσαμε κάτι ακραίο. Αυτό που ίσως αντιλαμβάνεσαι — και δεν λέγεται ποτέ ξεκάθαρα — είναι ένα vibe. Μια αίσθηση ότι κάποιοι μπορεί να είναι τυπικά σωστοί, αλλά μέσα τους να μην θα ήθελαν κάτι αντίστοιχο «για τη δική τους κόρη». Δεν στο λένε. Δεν στο δείχνουν ευθέως.

Το νιώθεις. Και προχωράς.

Παρόλα αυτά, εμείς σαν ζευγάρι έχουμε μάθει να μην δίνουμε σημασία. Δεν αναλωνόμαστε. Δεν θα σχολιάσουμε την κάθε ανοησία που μπορεί να ακουστεί. Δεν θα σταθούμε σε ένα βλέμμα ή σε μια άβολη φράση. Οπότε, τελικά, όλα ήταν καλά. Γιατί επιλέξαμε να είναι καλά.

5)Η μέρα του γάμου

Τη μέρα του γάμου σας, νιώσατε ελεύθεροι να είστε ο εαυτός σας; Η ημέρα του γάμου μας ήταν απίστευτα όμορφη. Ξυπνήσαμε με τεράστια χαμόγελα. Βάλαμε τις μάσκες ομορφιάς μας, γελούσαμε, και σιγά-σιγά άρχισαν να έρχονται στο σπίτι οι συγγενείς και οι φίλοι για να μας ντύσουν και να είναι δίπλα μας. Υπήρχε ένα μικρό άγχος — αλλά τίποτα σε σχέση με τις προηγούμενες μέρες. Μέχρι και την τελευταία στιγμή φτιάχναμε με τα χέρια μας τους στολισμούς: μπομπονιέρες, ανθοδέσμες, ορισμούς τραπεζιών, λεπτομέρειες για την εκκλησία. Τα πάντα. Το άγχος έφυγε τη στιγμή που τα παραδώσαμε στο κτήμα. Από εκεί και πέρα, απλώς ζούσαμε τη στιγμή. Επιλέξαμε να έχουμε μαζί μας μόνο τους 90 πιο κοντινούς μας ανθρώπους. Χωρίς «συν ένα». Χωρίς κοινωνικές υποχρεώσεις. Μόνο αυτούς που ξέρουμε, που αγαπάμε και που μας αγαπούν. Και κυριολεκτικά έκλαιγαν όλοι. Στην τελετή έψαχνα κάποιον που να μην κλαίει, για να κρατηθώ κι εγώ — αλλά έκλαιγαν όλοι.

Ήταν υπέροχο. Ήταν αληθινό. Ήταν γεμάτο αγάπη.

Εκείνη τη μέρα ήμασταν ακριβώς αυτό που είμαστε.

Χωρίς φίλτρα. Χωρίς εξηγήσεις.

6)Μήνυμα προς άλλα ζευγάρια

Τι θα λέγατε σε ένα ομόφυλο ζευγάρι που φοβάται ότι μπορεί να συναντήσει δυσκολίες οργανώνοντας τον γάμο του;

Ρε παιδιά, πρέπει να κάνουμε αυτό που θέλουμε. Ζούμε μόνο μία ζωούλα. Και όλα αυτά τα κοινωνικά «πρέπει» δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν. Το μόνο πραγματικό “πρέπει” είναι ένα: να κάνουμε αυτό που μας κάνει ευτυχισμένους. Θέλουμε να παντρευτούμε απλά επειδή αγαπιόμαστε; Να παντρευτούμε. Θέλουμε να μην παντρευτούμε ποτέ; Να μην παντρευτούμε ποτέ. Θέλουμε να κάνουμε παιδί; Να κάνουμε. Δεν θέλουμε; Να μην κάνουμε. Θέλουμε να ζήσουμε μόνοι μας; Ας το ζήσουμε. Κανένας άλλος δεν μπορεί να έχει άποψη για τη ζωή μας, γιατί κανένας άλλος δεν θα φορέσει ποτέ τα παπούτσια μας. Αυτό που ευχαριστεί εμένα δεν ευχαριστεί εσένα — και το αντίστροφο.

Και αυτό δεν είναι πρόβλημα. Είναι ελευθερία.

Γιατί τελικά, η μεγαλύτερη κοινωνική επανάσταση δεν είναι να ζητάς αποδοχή.

Είναι να σταματάς να τη χρειάζεσαι.

Όταν πάψεις να ζεις για να μη σχολιαστείς, αρχίζεις να ζεις για να αναπνέεις.